Header Ads

Minahal Mo Ba Ako? (FULL STORY)


  


"Ayokong nakikita kang  nasasaktan.
Ayokong nakikita kang nahihirapan.
Ayokong nakikita kang malungkot.
Mahal kita. Mahal na mahal.
Pero bakit hindi ito naging sapat sa'yo?

Sinabi mo saaking mahal mo ako.
Sinabi mo saaking ako lang ang mamahalin mo.
Anong nangyari?
Anong nangyari sa mga pangako natin sa isa't isa?
Bakit parang biglang naglaho lahat ng sinabi mo?
Bakit tayo nagkaganito?
Bakit mo ako iniwan?

Minahal mo ba talaga ako?"







Book Title: Minahal Mo Ba Ako?
Written by: Albert Apolonio (StainedEros)
Book Genre: Comedy; Romance
Language: Filipino - Tagalog

Copyright (c) 2017 by Albert Apolonio (StainedEros)

All rights reserved. No part of this story may be reproduces, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the writer, except in the case of brief quotations embodied in critical reviews and certain non-commercial uses permitted by copyright law.

Follow me on my Facebook account at Albert Apolonio


*********************************



Teaser Prologue: 


Nasa loob kami ngayon ng isang restaurant na inarkilahan ko para sa event na ito. Naglagay kami ng umiilaw na baloons sa entrance na magsisilbing pathway hanggang makalapit siya saakin.
Sa loob naman ng restaurant ay naghanda ako ng isang malaking formation ng candles in a shape of heart. Dito ko ipaparamdam kung gaano ko siya talaga kamahal.
Isang linggo din namin itong pinagplanuhan, sana nama'y maging maayos ang lahat.
Nakasuot ako ngayon ng coat ang tie. Nagpa-groom din ako sa kilalang barber shop para nama'y magmukha akong gwapo sa paningin ni Kim. Nagsipilyo din naman ako ng ilang beses para fresh breath ako habang umaamin ako sakanyang gusto ko siya.
Sa sobra kong kaba'y hindi ako makagalaw, parang napapako ang aking mga paa sa iisang lugar. Ramdam ko rin ang pamumula ng aking mukha.
Napansin ito ni Poncho kaya nama'y nilapitan niya ako.
"Pare, andyan na daw sila Kim." sabi ni Poncho sabay ngiti saakin.
Ilang minuto pa ang nakakalipas nang pumasok si Eduardo sa restaurant. "Ang gwapo ng pare ko ngayon, oh!" pagbati nito.
"Nasaan mo iniwan si Kim?" pag-usisa ni Poncho.
"Nasa van siya ngayon, nagwawala. Haha." sagot nito. "Akala niya kasi'y kinidnap siya talaga eh, haha!"
Lumingon saakin si Poncho. Natawa ito nang makita niyang namumula ako.
"Ano pare? Handa ka na ba?" pagtatanong nito saakin. "Parang malalagutan ka na ng hininga ah! Inhaaaale... Exhaaaale! Haha!"
"Pare, pwede ka pang magback-out kung gusto mo!" pang-aasar ni Eduardo.
Binatukan ko silang dalawa. "Mga baliw talaga kayo! Hinding hindi ako magba-backout noh!"
Tinawanan lang nila ako.
Napakalakas ng kabog ng dibdib ko. Ngayon ko lang ito naranasan sa buong buhay ko. Hindi ko alam kung anong isasagot niya saakin. Hindi ko alam kung anong mangyayari sa gabing ito.
Gusto ko siya. Gustong gusto. Siya ang dahilan kung bakit ako masaya. Siya ang dahilan kung bakit ako nakakangiti nang ganito. Hindi ko na siya papakawalan. Hindi ko siya kayang pakawalan.
"Oh, nahihiya lang yata 'tong magback-out oh!" pangungulit ni Eduardo. "Ano pare? Baback-out ka na?"
"Siraulo ka ba, pre? Hinintay ko 'tong moment na 'to noh! Ngayon pa ba ako magbaback-out?!" sagot ko.
"Is that your final answer?" pang-aasar na tanong ni Poncho.
"Final answer na talaga, tol!" sagot ko.
"Nice one bro! Binata ka na talaga! Haha!" sabi ni Eduardo sabay batok saakin.
Pinatay na nila ang lahat ng ilaw.
Pinasok na nila ang babaeng importante saakin- si Kim.
"Ano ba 'tong pakulong 'to?!" sigaw ni Kim, hawak hawak siya nina Rhia, inilapit siya saakin. "At bakit pa kasi ako kailangang piringan?! Nako, Flincher! Alam kong ikaw lang ang gagawa nito saakin, noh! Patay ka talaga saakin kapag nakita kita!"
Napapangiti ako. Eto ang babaeng nagustuhan ko. May pagka-buang. Sabagay, pareho naman kaming buang kaya compatible talaga kami sa isa't isa.
"Sige na, tanggalin mo na ang iyon piring." sabi ko sakanya. "Napaka-arte naman nento, piniringan ka lang naman eh!"
"Sabi ko na nga ba eh, ikaw lang 'tong gagawa ng kalo-" putol niyang turan.
Pinatugtog na ang biyulin. Tumingin ako sa kanyang mga mata. Nabihag ako nito.
Napatingin din siya saakin, halata masayang masaya.
"Pwede ba kitang maisayaw?" pagtatanong ko. "Gusto ko lang kasing masayaw ang prinsesa ng buhay ko."
"Pagkatapos mo akong sabihan ng maarte eh papaandaran mo ako ng kakornihan mong 'yan? Nako Flincher, wag ako!"
"Pwede bang kahit ngayon lang ay umayos ka? Tumino ka naman oh. Sinisira mo ang moment natin eh."
"Ano bang pinagsasasabi mo, Flincher? Ano ba 'tong pakulong 'to? May pa-kandila ka pang nalalaman, pag nasunog'tong restaurant na 'to, ikaw magbabayad ha! "
"Ang dami mo namang sinabi. Pwede bang ako muna ang magsalita? Pwede ba yun?" sabi ko. "Hindi mo ba nararamdaman ang romantic atmosphere, ibig sabihin dapat kiligin ka naman kahit papano, hindi yung pagkasunog ng restaurant yung iniisip mo! Napakapaurong mo talaga mag-isip!"
"Eh ano nga kasi yang sasabihin mo?!"
Tumingin ako sakanya nang matagal.
Shocks, parang biglang umurong ang bibig ko sa kaba!
Nakatingin rin siya saakin, tila naghihintay sa kung anong sasabihin ko.
Eto na talaga 'to, eto na talaga ang tamang panahon.
"Kim.." sabi ko. "Matagal ko na'tong gustong sabihin sa'yo."
"Napakabagal naman nentong magsalita! Ano ba kasi 'yon?"
"Kim..." sabi ko.
Nakatingin parin siya saakin, naghihintay ng sagot.
Inhale...
Exhale...
Eto na talaga 'to!






















3 comments: